Wielka Brytania

Koniec legendy z Sherwood. Słynny dąb Robin Hooda obumarł po ponad 1000 latach

today19 czerwca, 2026 11

Tło
share close

Jedno z najbardziej rozpoznawalnych drzew w Wielkiej Brytanii zakończyło swoje niezwykle długie życie. Legendarny Major Oak, rosnący w samym sercu lasu Sherwood, tej wiosny nie wypuścił ani jednego liścia. Eksperci uznali, że potężny dąb, od wieków kojarzony z opowieściami o Robin Hoodzie, najprawdopodobniej obumarł.

Wiek drzewa szacowano na ponad 1000 lat, a według niektórych ocen mogło ono liczyć nawet 1200 lat. Informację o jego śmierci przekazało 18 czerwca 2026 roku Królewskie Towarzystwo Ochrony Ptaków – RSPB, które opiekuje się lasem Sherwood.

Foto Major Oak w lesie Sherwood Fot Phil Champion Wikimedia Commons CC BY SA 20

Major Oak nie wypuścił liści

Stan słynnego dębu pogarszał się już od kilku lat. W sezonie wegetacyjnym 2024 roku urządzenia pomiarowe wykazały ostatnią wyraźną aktywność drzewa. Rok później oznaki życia były już minimalne, a korona pokryła się znacznie mniejszą liczbą liści.

Wiosną 2026 roku Major Oak nie zazielenił się wcale. Przeprowadzone badania wykazały, że osłabiony i uszkodzony system korzeniowy nie był już w stanie podtrzymywać żywych gałęzi.

Czy popularność przyczyniła się do śmierci drzewa?

Eksperci podkreślają, że nie można wskazać jednej przyczyny obumarcia dębu. Major Oak osiągnął niezwykle zaawansowany wiek, ale jego stan mogły dodatkowo pogorszyć działalność człowieka oraz zmieniający się klimat.

Przez ponad 200 lat drzewo odwiedzały miliony turystów. Chodzenie wokół jego pnia doprowadziło do silnego ubicia piaszczystej gleby. Woda, tlen oraz składniki odżywcze miały przez to utrudniony dostęp do korzeni.

Problemy pogłębiały również kolejne fale upałów i okresy suszy. Zdaniem specjalistów znaczenie mogły mieć także dawne metody konserwacji. Przez ponad sto lat ciężkie konary podpierano metalowymi konstrukcjami, a ubytki zabezpieczano między innymi betonem. Zabiegi miały ratować charakterystyczny kształt drzewa, ale mogły utrudniać jego naturalne starzenie się.

Legendarna kryjówka Robin Hooda

Major Oak był nierozerwalnie związany z legendą Robin Hooda. Według popularnych opowieści ogromny, pusty w środku pień miał służyć za schronienie Robinowi i jego kompanom uciekającym przed szeryfem Nottingham.

Nie ma jednak dowodów potwierdzających, że legendarny banita naprawdę ukrywał się w tym miejscu. Związek drzewa z Robin Hoodem pozostaje częścią lokalnego folkloru, który przez stulecia przyciągał do lasu Sherwood turystów z całego świata.

Nazwa Major Oak pochodzi od majora Haymana Rooke’a, który opisał drzewo w swojej książce poświęconej starym dębom, wydanej w 1790 roku.

Jeden z największych dębów w Wielkiej Brytanii

Rozmiary Major Oak robiły ogromne wrażenie. Obwód jego pnia wynosił około 11 metrów, a rozłożysta korona osiągała około 28 metrów szerokości. W 2014 roku dąb zdobył tytuł Drzewa Roku w plebiscycie organizowanym przez Woodland Trust.

Był również pierwszym drzewem wpisanym do brytyjskiego rejestru Ancient Tree Inventory, w którym dokumentowane są najstarsze i najcenniejsze drzewa w kraju.

Co stanie się teraz z Major Oak?

Drzewo nie zostanie od razu usunięte. Ma pozostać w lesie Sherwood tak długo, jak będzie to bezpieczne. Pracownicy rezerwatu będą kontrolować jego stabilność oraz stan najbliższego otoczenia.

Nawet martwy dąb nadal będzie miał ogromne znaczenie dla przyrody. Rozkładające się drewno zapewni schronienie grzybom, owadom, ptakom i innym organizmom. Gdy drzewo ostatecznie się przewróci, zawarte w nim składniki odżywcze powrócą do gleby.

Legenda także nie zniknie. Z żołędzi i sadzonek pobranych wcześniej z Major Oak wyhodowano młode drzewa, które rosną już w różnych miejscach na świecie. Dzięki nim historia najsłynniejszego dębu lasu Sherwood będzie żyła przez kolejne pokolenia.

awatar autora
Agnieszka Chabuda

Napisane przez: Agnieszka Chabuda

Oceń

Komentarze do wpisu (0)

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola oznaczone * są wymagane

Zaznacz przełącznik, aby włączyć przycisk przesyłania.


AD
AD